Kiedy twoje życie składa się wyłącznie z zastanawiania nad nim, nie masz się nad czym zastanawiać po przekroczeniu pewnej masy krytycznej kompostowania w domu. Niestety, kiedy w końcu weźmiesz się do roboty, po trzech latach potrafią uzbierać się poważne zaległości w robieniu rzeczy.
Mam o czym myśleć, kogo przytulać, czego słuchać, co czytać, co oglądać. Nie mam tylko energii. Po kolejnych dziesięciu godzinach przerzucania szmat mam siłę wyłącznie na zjedzenie paczki lodów i tępe gapienie się w monitor.
Nie chodzi o to, że narzekam. Po prostu jestem zdziwiony znikomą różnicą pomiędzy zmęczeniem nadmiarem czasu a zmęczeniem z powodu jego niemal całkowitego braku.
